منشا PCBA (مجموعه برد مدار چاپی) را می توان در انتقال دستگاه های الکترونیکی اولیه از "نقطه{0}}به-سیم کشی نقطه" به "مدارهای مدولار" جستجو کرد. در اوایل قرن بیستم، مدارها عمدتاً بر اتصالات سیمی مستقیم بین اجزاء متکی بودند. این روش نه تنها از نظر ساختاری سست بود، بلکه قابلیت اطمینان پایینی نیز داشت. با توسعه سیستم های الکترونیکی پیچیده مانند رادیو و رادار، مردم شروع به آزمایش با استفاده از بسترهای ثابت برای پشتیبانی از ساختارهای مدار کردند. این نمونه اولیه PCB بود. در دهه‌های 1940 و 50، PCBها بالغ شدند و فرآیندهای حکاکی مدارهای فویل مسی و لایه‌های عایق به طور گسترده‌ای گسترش یافت و پایه و اساس شکل‌گیری بعدی PCBA را گذاشت.
PCBA با توسعه فناوری های لحیم کاری خودکار و مونتاژ الکترونیکی پدیدار شد. با انتقال محصولات الکترونیکی از آزمایشگاه به تولید صنعتی، PCB ها به تنهایی کافی نبودند. همچنین لازم بود اجزایی مانند مقاومت ها، خازن ها و مدارهای مجتمع به طور موثر و پایدار روی برد مونتاژ شوند. بنابراین، SMT (فناوری کوه سطحی) و THT (تکنولوژی از طریق سوراخ) به تدریج توسعه یافتند. معرفی SMT، به ویژه، ماشین‌های قرار دادن خودکار را قادر می‌سازد تا نصب قطعات را با سرعت بالا و دقت بالا کامل کنند، به طور قابل‌توجهی کارایی تولید را بهبود بخشد و PCBA را به عنوان فرم استاندارد تولید الکترونیکی مدرن علامت‌گذاری کند.
