هدف اصلی مسیریابی PCB صرفاً «اتصال سیمها» نیست، بلکه در عین برآوردن الزامات عملکرد الکتریکی، اطمینان از سیگنالهای تمیزتر، تداخل کمتر و تولید پایدارتر است. اولین مرحله معمولاً "برنامه ریزی قبل از مسیریابی" است، به این معنی که منطقه بندی عملکردی باید قبل از شروع مسیریابی واقعی انجام شود، مانند تفکیک مناطق سیگنال قدرت، دیجیتال، آنالوگ و سرعت بالا-. هنگامی که قرار دادن اجزا معقول باشد، مسیریابی بعدی بسیار آسان تر می شود. به ویژه، خازن های جداکننده در اطراف تراشه کنترل اصلی باید تا حد امکان نزدیک به پایه های برق قرار گیرند. در غیر این صورت، حتی بهترین مسیریابی توسط صدای منبع تغذیه با مشکل مواجه خواهد شد.
در مسیریابی واقعی، اولویت بسیار مهم است، به طور کلی از ترتیب "اول قدرت، سپس سیگنال های بحرانی، و در نهایت سیگنال های کلی" پیروی می کند. خطوط برق باید تا حد امکان عریض باشند و خطوط زمینی باید تا حد امکان کامل باشند و از انحراف یا انحراف اجتناب شود، زیرا خط زمین خود مسیر برگشت همه سیگنال ها است. سیگنالهای سرعت بالا باید کوتاهترین مسیر ممکن را طی کنند و تعداد viaها را کاهش دهند، زیرا هر یک از این طریق اندوکتانس و ظرفیت انگلی اضافی را معرفی میکنند که بر کیفیت سیگنال تأثیر میگذارد. هنگام مسیریابی از زوایای راست 90 درجه اجتناب کنید. در عوض، از خمیدگی های 45 درجه یا انتقال های گرد برای کاهش انعکاس سیگنال و-تابش نقطه ای تیز-یک روش اساسی در طراحی-سرعت بالا استفاده کنید. تکنیک دیگری که به راحتی نادیده گرفته می شود "کنترل تداخل" است. برای مثال، سیگنالهای ساعت و سیگنالهای RF باید از مدارهای{11}بالا جریان بالا و مناطق منبع تغذیه سوئیچینگ دور نگه داشته شوند، در غیر این صورت به راحتی توسط نویز آلوده میشوند. سیگنال های دیفرانسیل باید با طول مساوی، فاصله مساوی و محکم جفت شوند، در غیر این صورت ویژگی های ضد تداخل آنها به خطر می افتد. در صورت لزوم، میتوان از یک صفحه{15}} زمینی با مساحت کامل برای محافظت برای بهبود سازگاری الکترومغناطیسی استفاده کرد. در نهایت، در مرحله نهایی سیم کشی، سعی کنید از "خطوط آنتن" نازک، آثار مس ایزوله، و مسیریابی بیش از حد متراکم خودداری کنید، در حالی که فضایی برای نقاط تست و نگهداری باقی می گذارید. این جزئیات به طور مستقیم بر عملکرد محصول و قابلیت نگهداری در آینده تأثیر می گذارد.
